دیشب بود. آره ... دیشب بود که ذره ای از من در میدان انقلاب در خیابان جمالزاده در مقابل آش فروشی نیکوصفت، جا ماند. برای خرید چند کتاب دانشگاهی به خیابان انقلاب رفتیم. پس از خرید کتاب، احساس گرسنگی باعث شد که سر از آش فروشی معروف منطقه در بیاریم. ازدحام جمعیت باعث شد به سختی خودمان را به جلوی کانتر سفارش برسانیم. در لحظه ای که باید سفارش میدادیم به یک آن، خانواده ام (پدر، مادر و تنها خواهرم) از جلوی چشمم رد شدند. بی مهابا رو بهش کردم و گفتم میخوام یه ظرف آش هم برای پدر مادر خودم و یکی هم برای پدر مادر تو بگیرم. در مورد پدر مادر خودش در ابتدا مخالفت کرد. گفت زی

با آمدن سال جدید یک سال دیگر هم به عمر من و تو اضافه شد. به خودم که نگاه میکنم مهربان تر شده ام. دلسوزتر. تنهاتر. غمگین تر و منزوی تر. پر فشار و استرس نه ؛ ولی پر مشغله. کدبانو نه ؛ ولی خانه دار. لال نه ، ولی ساکت. غم خوار نه ؛ ولی دلسوز. بی دغدغه و بی کار نه ؛ ولی بی حوصله. من خسته هست. از هجوم نقاب های رنگارنگ. من؛ خسته هست. از دویدن های بی مقصد. از ایستادن های بی حاصل. از خندیدن های مصنوعی. و از من؛ خسته هست.... به خودم که عمیق تر نگاه میکنم تو را هم میبینم که در کنارم و گاهی در مقابلم ایستاده ای و این فرتوت و خسته را نزاره میکنی. تو چیز دیگری از من می بینی. تو مرا خو

سلام از تو مینویسم. امروز، وقت، و هوش و حواسم تنها سمت توست. امروز که نه. یک هفته ای هست که تو لحظه لحظه در ذهنم قدم میزنی. قدم که نه. تند تند راه میروی. بعضی وقتا هم میدوی. آنقدر سریع میدوی که گاهی، هم خودت به زمین میخوری و هم من، و هم روح و روانم، و هم احساسم. اگر این مطلب بی سر و ته و گسسته از آب در آمد عذر میخواهم. آنقدر در نوشتن از تو هیجان و ترس و اضطراب و غم و البته سیلی از بغض و اشک دارم که آنقدر که باید قادر به تمرکز در نوشتن نیستم. سارای عزیزم امروز من از تو مینوسم و شاید فردا روزی، شخص دیگری از من. این است رسم زندگی. این است که تو امروز نیستی و شاید فرد

چند وقت پیش با یکی از دوستان برای تنیس بازی کردن و بعد هم استخر قرار گذاشتم. دوست صمیمی که نه. یک دوست معمولی. خوب دوست معمولی هم که نه. یک همکار. یک همکار خاص یا همیشگی یا کسی که حداقل در واحد ما باشد هم نه. یک همکار معمولی که شاید به واسطه اینکه همبازی تنیس بود بیشتر از بقیه او را ملاقات می کنم. بیشتر از بقیه که نمیدونم دقیقا بیشتر از کی. فکر کنم دست کم 8 ماهی میشد که ندیده بودمش. شاید چون 8 ماهی میشه که تنیس بازی نکردم یا حال و حوصله استخر رو نداشتم. اسمش آناهیته. آناهیت نه. آناهید. و من سخت اسمش را قادر به ادا کردنم. چند باری رو کلمه دال آخر اسمش تأکید کرده